[HB] 006 : ของที่เธอให้

posted on 14 Aug 2014 18:52 by satan-lucus
 
 
*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Coffee Shop*
 
 
 
 
 
 

[HB] - 006 ของที่เธอให้

 
ช่วงเวลา : เดือนมิถุนายนประมาณวันที่ 22
 
ตัวละคร : จีน, อี้, อัยย์, กล้า, นนท์, อิน(oc)
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 

“เออนี่ ๆ ” เสียงเล็ก ๆ ติดจะเข้มดังขึ้นจากหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้าน เรียกความสนใจจากเหล่าพนักงานที่กำลังจัดการทำความสะอาดเตรียมพร้อมจะปิดร้านในวันนี้ นัยน์ตาเรียวรีหลังกรอบแว่นกราดมองไปทั่วร้าน ก่อนจะเอ่ยวาจาที่ทำให้ทั้งพนักงานและลูกค้าประจำเฮลั่น “พรุ่งนี้เย็นพี่จะเลี้ยง” สร้างความวุ่นวายจนอดไม่ได้ต้องเอ่ยเสียงปรามออกไปอย่างหน่าย ๆ



“ที่เฮกันนี่รู้แล้วเหรอจ๊ะว่าจะเลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไร”



“รู้ทีหลังก็ได้ค่ะ สาระสำคัญคือกินฟรี พูดแล้วห้ามเบี้ยวนะคะ” น้ำเสียงสดใสถูกส่งมาจากหญิงสาวร่างโปร่งทรงผมซาลาเปา ที่วันนี้แกร่วรอพี่ชายมารับไปกินข้าวเย็น ตามด้วยลูกคู่เบ๊รับจ้างสารพัดจะนึกร่างสูงโย่ง



“ถูกต้องนะครับคุณพี่อัยย์ ที่จริงแค่กระผมได้ยินว่าคุณพี่เจ้าของร้านจะเลี้ยงนี่ยังนึกว่าหูฝาดไป แต่เฮไว้ก่อนกลัวจะชวดของฟรีน่ะครับ”



“หยุดเลย หยุด” ณชนกยกมือปรามสองคู่หูต่างวัยที่มักจะแท็คทีมกันมาป่วนให้เธอได้ปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่ร่ำไป “พี่จะเลี้ยงวันเกิดจีนเขา จริง ๆ เขาเกิดวันนี้ บวกกับฉลองเปิดร้านครบหนึ่งเดือนที่เราไม่ได้เลี้ยงกันด้วย ถือว่าควบสองงานไปเลยแล้วกัน”



จิรันดาเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ หากยังไม่ทันจะได้สงสัย เธอก็ได้รับสารพัดคำอวยพรจากทุกคนที่รายล้อมรอบตัว ศีรษะทุย ๆ ผงกหัวรับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเบา ๆ จนกระทั่งณชนกส่งเสียงเรียกความสนใจอีกครั้ง ความวุ่นวายถึงได้หยุดลง



“เอาล่ะ ๆ ฟังทางนี้ก่อน เรื่องอาหารการกินก็เอาในร้านนี่แหละ ส่วนใครอยากจะหิ้วอะไรติดมือมาก็เชิญตามสะดวก ที่เลี้ยงวันอาทิตย์แทนที่จะเป็นวันนี้ เพราะพี่จะหยุดวันจันทร์ให้ จะได้หยุดต่อในวันอังคารไปเลย ดีมั้ย” สาวร่างเล็กติดจะท้วมกวาดสายตามองไปยังพนักงานพาร์มไทม์แต่ละคน “ส่วนใครที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็แจ้งผู้ปกครองด้วยนะจ๊ะ ว่าจะค้างหรือจะกลับดึก จะได้ไม่เป็นห่วง ไม่งั้นเดี๋ยวพี่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์อีก แล้วจะเชิญใครมาก็ตามใจ เข้าใจตรงกันนะ” เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างผงกหัวเป็นเชิงรับ ริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มอย่างพอใจ “โอเคจ้ะ เพราะงั้นแยกย้ายได้”



ทันทีที่ร่างของหญิงสาวเจ้าของร้านหายลับไป เสียงเจี้ยวจ๊าวก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันที จิรันดาถอยเท้าออกมายืนอยู่ข้าง ๆ บาริสต้าสาวที่กำลังยืนมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม



“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่จีน”



“ขอบคุณค่ะ”



“ไม่เข้าไปร่วมวงเหรอคะ” นนทรีเอ่ยเย้าราวกับจะแกล้ง และหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อคำตอบที่ได้รับไม่ต่างจากที่เธอคิดเท่าไหร่



“อยู่ตรงนี้น่าจะสงบกว่านะคะ”




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




ร่างโปร่งบางของจิรันดาที่เพิ่งเปลี่ยนจากเสื้อของเชฟมาเป็นเสื้อยืดสีฟ้าเข้มต้องหยุดชะงักลง เมื่อสังเกตได้ว่าเสียงเพลงที่เคยดังอยู่ก่อนหน้านี้เงียบหายไป เธอกวาดตามองเหล่าประชากรที่พากันทำหน้ายู่เมื่อขาดเสียงเพลงในการสังสรรค์ ก่อนจะสาวเท้าไปยังชุดเครื่องเสียงที่บัดนี้มีร่างเล็กบางกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่



“เสียเหรอคะ”



“ค่ะ ทุกคนกำลังสนุกกันแท้ ๆ เชียว” นนทรีเงยหน้าหันมาส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้เธอพลางพยักหน้าเบา ๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววเสียดาย



จิรันดาเหลือบมองบาริสต้าสาวข้างตัวสลับกับมองกลุ่มคนที่กำลังช่วยกันเอนเตอร์เทนแม้ไม่มีเสียงเพลงไปมา ที่จริงงานนี้จะบอกว่าจัดเพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดเธอก็พูดได้ไม่เต็มปาก ด้วยเธอพอจะเดาจุดประสงค์ของเจ้าของร้านคนเก่งคนนั้นได้



งานนี้สาวแสนเฮี้ยบคนนั้นจัดเพื่อขอบคุณพนักงานทุกคนต่างหากล่ะ โดยยกวันเกิดเธอขึ้นมาเป็นข้ออ้างด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กโต และเด็กยังไม่โตทั้งหลายแหล่มาเรียกร้องอะไรมากมาย อย่างน้อยก็ป้องกันคำเรียกร้องฉลองครบสามเดือนไว้ล่วงหน้าน่ะนะ



ลอบถอนหายใจเบา ๆ แล้วก็ตัดสินใจเดินหายไปบนชั้นสองของร้าน วันนี้เธอเตรียมอุปกรณ์มานิดหน่อย เผื่อเกิดเหตุผิดพลาดอย่างเช่นตอนนี้ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะได้ใช้ ในตอนเช้าที่มาถึงเธอนำอุปกรณ์ชิ้นนั้นไปฝากวางไว้ที่ชั้นบน กะว่าถ้าไม่ได้ใช้ก็คงจะหิ้วกลับในวันถัดไป ต้องนับว่าความรอบคอบของเธอครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริง ๆ



“ไปสนุกก่อนเถอะค่ะ เรื่องเพลงไม่ต้องกังวล” นิ้วเรียวชี้ไปที่กีต้าร์โปร่งตัวเขื่องที่อยู่ในมือ เรียกให้นัยน์ตากลมโตของนนทรีเบิกโตขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยีเล็กลงเมื่อเจ้าตัวยิ้มกว้าง



“พี่จีนเล่นเป็นด้วยเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยถามอย่างแปลกใจ แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นแค่เพียงรอยยิ้มน้อย ๆ ตรงมุมปากของอีกคนเท่านั้น





เตร๊งง



เสียงกรีดนิ้วไล่สายกีตาร์เรียกสายตาหลายคู่ให้จับจ้องมา จิรันดาไล่สายให้ชินนิ้วซักพักก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มนิด ๆ ให้กับคนมอง

 


“จบเพลงนี้แล้วขอเพลงได้นะคะ”



ดนตรีจังหวะที่หนึ่งดังขึ้นก่อนที่เสียงหวานนุ่มจะเอื้อนเอ่ยท่วงทำนองเพลงออกมา เพลงที่เธอเลือกเล่นเปิดในวันนี้เป็นเพลงที่ร้องโดยนางเอกของเรื่อง จากหนังดังอย่าง Begin again ที่เธอได้ไปดูกับใครบางคนโดยไม่ได้ตั้งใจ




Please don't see just a boy caught up in dreams and fantasies


Please see me reaching out for someone I can't see


Take my hand let's see where we wake up tomorrow



ผู้ช่วยเชฟสาวที่ตอนนี้สลัดคราบเชฟมาเป็นนักดนตรีชั่วคราวเงยหน้ามองเหล่าผู้ฟังเป็นระยะ รอยยิ้มน้อย ๆ ถูกจุดแต้มตรงมุมปาก เมื่อเห็นคนฟังพากันโยกตัวและโบกไม้โบกมือไปตามจังหวะเพลง



Best laid plans sometimes are just a one night stand


I'd be damned Cupid's demanding back his arrow


So let's get drunk on our tears and




ทันทีที่ได้จับกีตาร์ เธอก็ตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะเล่นเพลงนี้เป็นเพลงแรก เพราะนอกจากความชอบส่วนตัวแล้ว เธอเองก็อยากจะขอบคุณคนที่เลี้ยงหนังเรื่องนี้ ต่อให้มันจะเป็นตั๋วฟรีก็เถอะ รวมไปถึงตุ๊กตาเจ้าเหมียวตาโตที่โดนยัดใส่มือมา โดยที่เธอไม่มีโอกาสแม้จะกล่าวปฏิเสธหรือขอบคุณ หากแต่คนที่เธอต้องการจะส่งเพลงให้ดันไม่อยู่ตอนนี้เสียนี่ เธอลอบคิดในใจอย่างเสียดาย




แต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขี้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่ในอ้อมแขนมีดอกไม้ช่อโต



God, tell us the reason youth is wasted on the young



เรียวคิ้วเข้มของคนมาใหม่ขมวดนิดอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าเจ้าตัวจะจับกีตาร์ร้องเพลงได้อย่างตอนนี้ แถมยังเป็นเพลงจากหนังเรื่องที่พวกเขาเพิ่งไปดูมาด้วยกันอีก



It's hunting season and the lambs are on the run



ริมฝีปากบางของคนเป็นนักดนตรีโค้งขึ้นเพียงนิดอย่างยากที่จะสังเกต เมื่อสุดปลายสายตาเธอเห็นใครบางคนยืนอยู่



Searching for meaning



แล้วนัยน์ตาสองคู่สบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ..



But are we all lost stars, trying to light up the dark?



โดยที่ฝ่ายหนึ่งก็ยังคงไม่หยุดร้องเพลง และอีกฝ่ายก็ยืนอมยิ้ม มองสบนัยน์ตาสีดำสนิทอย่างไม่ยอมละไปไหน



จนกระทั่งเพลงจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังขึ้น นักดนตรีจำเป็นดึงสายตากลับมามองไปรอบ ๆ พลางผงกหัวลงแทนคำขอบคุณ ก่อนที่เธอจะเริ่มเล่นเพลงถัดไปตามคำรีเควสของประชากรชาวเผ่าก๊ง ร่างสูงเจ้าของชื่ออินทนิลพลันเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้พร้อมดอกไม้ช่อโตในมือ



นัยน์ตาสีดำไล่มองตั้งแต่ช่อดอกไม้สีขาว รอยยิ้มกว้างสดใส จนกระทั่งนัยน์ตาพราวสีน้ำตาลดำ คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เมื่อช่อดอกไม้นั่นถูกยื่นมาให้เธอพร้อมรอยยิ้มที่ไม่จางลง



“จากใจผมกับพี่ ๆ ในร้านครับ”



ทันทีที่เธอรับช่อดอกไม้มา และยังไม่ทันจะได้เอ่ยขอบคุณ ทุกคนในร้านก็พากันร้องเพลง Happy Birthday จนครบสามรอบให้เธอ มือบางจับกีตาร์วางลงข้างตัวพลางกอดดอกไม้แน่นขึ้น เธอกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ข้างแก้ม



ร่างบางหันกลับมาเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ข้างเธอ วงหน้าคมที่เธอจำได้ว่านับตั้งแต่เจอกันครั้งแรก รอยยิ้มบนหน้าเขาไม่เคยจางลงไปเลย วันแรกเขายิ้มให้เธอยังไง วันนี้เขาก็ยังคงยิ้มให้เธอแบบนั้น แถมยังจะกว้างขวางมากขึ้นกว่าเก่าเสียด้วย และวันนี้เธอตั้งใจจะเล่นเพลงนี้ให้โดยไม่คาดหวังว่าเขาจะมา แต่สุดท้ายคนคนนี้ก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ



“พี่ให้”



“ครับ?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อจู่ ๆ รุ่นพี่สาวตรงหน้าก็โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย นัยน์ตาสีดำของจิรันดาฉายแววระยับพร้อมกับขยับรอยยิ้มจาง ๆ เธอเอ่ยเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเก็บดอกไม้ในอ้อมกอด ทิ้งให้เขายืนนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้รับรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เขาได้จากเธอ



“เพลงเมื่อกี๊.. พี่ให้อิน”


 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
สรุป
 
- เจ๊อี้อยากจะจัดงานขอบคุณพนักงานในร้าน โดยพ่วงวันเกิดจีนไปด้วย
 
- จึงจัดแจงนัดวันว่าจัดถัดจากวันเกิดจีน แถมด้วยหยุดวันจันทร์ให้ จะได้ไปพักผ่อนต่อในวันอังคาร
 
- เมื่อวันงานมาถึงเครื่องเสียงดันเสียง
 
- จีนที่หิ้วกีตาร์มากันเหนียวเลยได้มีโอกาสแปลงร่างเป็นนักดนตรีชั่วคราว
 
- เล่นเพลง lost stars เวอร์ชั่นเคียร่า เป็นเพลงจากหนังเรื่อง Begin again ที่ไปดูกับอิน
 
- ตั้งใจจะเล่นให้อินแต่ก็ไม่คาดหวังว่าจะมา แต่แล้วเจ้าตัวก็มา
 
- อินเป็นตัวแทนให้ดอกไม้
 
- แถมท้ายด้วยบอกเจ้าตัวไปว่า เพลงนี้พี่ให้ Cool
 
 
 
 
คุ้ย ๆ คุย ๆ
 
- เกิดจากความฟุ้งซ่านและอยากจะหนีความจริงเลยคลอดฟิคออกมาถี่ ๆ /ซับ
 
- คือพอมีพล็อตปุ๊บ ก็เลยดับความฟุ้งซ่านของตัวเองด้วยการเขียนฟิครัว ๆ
 
- ตอนแรกกะจะมีต่ออีกหน่อย แต่มันจบไม่ลงและคงไม่ยอม #ไม่ใช่ แบบว่ามันย้าวยาวและจบไม่ถูกใจอะค่ะ 555
 
- สุดท้ายเลยตัดเอาแค่นี้ดีกว่า จริง ๆ ฟิคนี้ยาวเพราะเพลงเลยนะเนี่ย Embarassed
 
- คาดว่าถ้าใบเตยยังไม่หยุดฟุ้งซ่าน หยุดเครียด คงได้มีอีกฟิคตามมาแน่ ๆ เลยค่ะ Foot in mouthFoot in mouth
 
- ขอขอบคุณเนื้อเพลงจากเว็บนี้ค่า จิ้มโลด จะใส่คลิปก็ทำไม่เป็น /พราก
 
- ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ Cool
 
 
Tags: hb 2 Comments

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ะ หลุดรอดสายตามาได้ยังไงตั้งนาน

ฟิคอ่อนหวานละมุนละไมมากค่า ชอบบรรยากาศหวานๆ ในอากาศรอบๆ ตัวคุณจีนจัง แอบลุ้นเบาๆ ถึงความก้าวหน้าระหว่างสองคนนี้นะคะ

ปล เค้าก็ชอบเพลงนี้ล่ะ

#2 By aki on 2014-10-09 12:24

เฮ้ยยยยย มันก๊าวววววววว

สมกับที่อาวุโสกว่า จีบเด็กได้เด็ดไปเลยย ขอภาวนาให้เธอสอยใจ(?)ได้ในเร็ววัน ระหว่างนี้ก็ปล่อยหนุ่มเขาหลงผิด(?)เถิดเทิง(??)กับลูกพี่ไปพลางๆ ก่อนนะ

มันจะมี POV หนุ่มมาต่อไป ขุ่นแม่อินคะ ไปจัดมาหน่อยซี่

ปล. ส่วนฉากก๊งเหล้าต่อจากนี้นั้น........ไม่ขอสัญญานะ ไลฟ์ไครซิสมาก พล็อตยังไม่ตกผลึกด้วย เกรงว่าจะมิรอดจริงๆ

#1 By *Alyssa* on 2014-08-14 21:33