[HB] 004 : Special Service

posted on 11 Aug 2014 16:33 by satan-lucus
 
*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Coffee Shop*
 
 
 
[HB] - 004 Special Service
 
ช่วงเวลา : ต้นเดือนมิถุนาคม
 
ตัวละคร : จีน, ธีร์ธวัช(oc)
 
หมายเหตุ : ควรอ่าน [HB - Event] 004: Special Service (ผปค.ธันว์) มาก่อนนะคะ Cool

 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 

“ช่วยบังคับมันกินผักให้หมดจานด้วยครับ”

 

เสียงทุ้มนุ่มที่ส่งมาพร้อมกับแววตาจริงจังทำให้จิรันดานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตาไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังถลึงตาใส่เพื่อนตัวเองอยู่ แม้เขาจะไม่สูงขนาดอริญชย์หรือกล้ารบ แต่รูปร่างที่มีกล้ามเนื้อกำลังพอดีอย่างคนชอบออกกำลังกายก็ทำให้เขาจัดอยู่ในหมวด ผู้ชายตัวโต ได้อย่างง่ายดาย เลื่อนสายตาไปมองผักที่ถูกกวาดไปอยู่ขอบจาน เธอก็เบนสายตากลับไปสบนัยน์ตาหลังกรอบแว่นอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ทำเพียงส่งยิ้มอ่อน ๆ กลับมา

 

“ฝากด้วยนะครับ” ธันว์เอ่ยก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนตัวเอง “ไปละ” หากอีกฝ่ายกลับไม่ตอบอะไรนอกจากส่งสายตาเป็นเชิงไม่พอใจกลับไปเสียอย่างนั้น เขาจึงได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้จิรันดาอีกครั้งก่อนจะออกจากร้านไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนนิ่งอย่างคนทำอะไรไม่ถูกไปซักครู่ใหญ่ จนกระทั่งเสียงทุ้ม ๆ ของคนที่นั่งอยู่เอ่ยขึ้น เรียกสายตาเธอให้หันไปมอง

 

"ไม่ต้องไปสนใจคำของี่เง่าแบบนั้นก็ได้ครับ คุณผู้ช่วยเชฟ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะที่เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด แต่เมื่อได้สบตากับเธอ ปมคิ้วนั่นก็คลายลงเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยต่อ “คุณไม่ต้องใส่ใจมันมากก็ได้ ไอ้ธันว์มันก็คงขอไปอย่างนั้น”  

 

ร่างสงตรงหน้าที่สูงกว่าเธอร่วมสิบกว่าเซนฯทำให้หญิงสาวต้องเงยหน้ามอง ด้วยรูปร่างที่สมส่วนและมีกล้ามเนื้อแบบพองาม แถมท้ายด้วยรอยยิ้มตรงมุมปาก ทำให้เธอลงความเห็นในใจกับตัวเองเงียบ ๆ ว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์ไม่เบาเลยทีเดียว แต่สิ่งที่เธอเพิ่งได้รับรู้มาก็เรียกอารมณ์ขำจากเธอได้เช่นกัน

 

“แต่มันเป็นหน้าที่นี่คะ?” หญิงสาวว่าพลางหย่อนตัวลงนั่ง “จีนค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

 

“ธีร์ธวัชครับ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ก่อนจะกลับไปนั่งลงตามเดิม

 

เธอนั่งมองขอบจานที่เต็มไปด้วยผักสลับกับคนเป็นเจ้าของอย่างเงียบ ๆ ด้วยความที่เธอเองไม่ชอบถูกบังคับ เลยคิดไปว่าคนอื่นก็คงไม่ชอบถูกบังคับเช่นกัน แต่นี่ถือเป็นช่วงโปรโมชั่นของร้านที่เธอเองจำเป็นต้องทำตามอย่างไม่มีบิดพริ้ว นับเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่ย่างเท้าออกมาจากครัว

 

..ใช้ให้เธอไปเต้นไก่ย่างให้ดูยังง่ายกว่าการมานั่งคิดแผนบังคับคนไม่กินผักให้กินผักเสียอีก..

 

หญิงสาวลอบคิดในใจอย่างปลง ๆ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

 

“เครียดขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” ธีร์ธวัชเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจเต็มสองหู แม้มันจะเบาจนแทบไม่มีเสียงเลยก็เถอะ แต่ตรงนี้เป็นมุมสงบค่อนข้างเป็นส่วนตัว ถ้าไม่ได้ยินก็คงจะแปลก แถมเขาเองที่แม้จะยังหงุดหงิดกับการถูกเพื่อนสนิทบังคับในสิ่งที่ไม่ชอบ แต่ก็ยังอดลอบสังเกตเธอเป็นระยะ ๆ ด้วยความอยากรู้ว่าเธอจะสรรหาวิธีไหนมาทำให้เขากินผักไม่ได้

 

“ก็ไม่เชิงค่ะ” ผู้ช่วยเชฟสาวเอ่ยนิ่ง ๆ นัยน์ตาสีดำที่หลุบลงอย่างใช้ความคิดทำให้เขาเห็นแพขนตาหนาที่เรียงตัวสวย ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง ตามด้วยถ้อยคำที่เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มได้อย่างไม่ยากเย็น

 

“ไม่กินผักระวังไม่โตนะคะ”

 

“คงไม่โตไปกว่านี้แล้วล่ะครับ”

 

กระพริบตาปริบ ๆ มองคนตรงหน้าที่ยังคงอมยิ้มขำ มือใหญ่ที่เขี่ยผักให้ออกนอกรัศมีการกินพร้อมกับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขายังคงไม่หยุดขำ เรียกให้เธอหรี่ตาลงนิดอย่างคนคิดอะไรได้

 

“ชอบกินของทอดมั้ยคะ”

 

“กินได้ครับ”

 

“ถ้าจีนเอาผักไปชุบแป้งทอดให้คุณธีร์จะกินมั้ยคะ”

 

“ไม่ครับ”

 

เขาปฏิเสธชัดเจน ทำให้หญิงสาวถอนใจหายเบา ๆ การบังคับใครซักคนให้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบนี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริง ๆ ถ้าไม่ติดว่าเป็นโปรโมชั่นเธอจะไม่ทำแบบนี้..เลย

 

..ยังมีอีกนี่..

 

“คุณธีร์ธวัชสั่งอีกบิลให้ครบสามร้อยแล้วรีเควสตรงข้ามกับคำขอของคุณธันว์ ก็น่าจะลบล้างกันได้นะคะ”

 

“ไม่ดีกว่าครับ แค่นี้ผมก็อิ่มแล้ว.. อีกอย่าง” ชายหนุ่มเว้นระยะชั่วครู่พร้อมกับคลี่รอยยิ้มที่ทำให้จิรันดารู้สึกได้ถึงอันตราย “ถ้าผมสั่งอีกบิล ผมขอให้คุณทำอย่างอื่นดีกว่า”

 

“งั้นลืมมันไปซะเถอะค่ะ” เธอรีบเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็ว เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนตรงหน้าอีกครั้ง ก็แค่เธอรู้สึกว่าสิ่งที่เขาขออาจจะยากกว่าการบังคับให้กินผักนี่น่ะสิ

 

“ล้อเล่นน่ะครับ” เสียงทุ้มที่เอ่ยกลั้วหัวเราะทำให้เธอต้องอมยิ้มนิด ๆ พร้อมกับคิดหาวิธีการที่ทำให้เขากินผักไปด้วย

 

“สงสารเด็กตาดำ ๆ ที่เอธิโอเปียนะคะ”

 

คนตรงหน้าทำเพียงยิ้มบาง ๆ

 

“คนปลูกต้องเสียใจแน่เลย”

 

เขาก็ยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

 

“ไส้เดือนอุตส่าห์พรวนดินให้ด้วยนะ”

 

คราวนี้เขาหัวเราะเสียงดังออกมาเลยทีเดียว

 

“น่าเห็นใจนะครับ...” เขาเอ่ยหลังจากจบเสียงหัวเราะ แต่ก็เหมือนเช่นเคยที่เขายืนยันคอนเซปต์เติม “แต่ผมไม่กินผักครับ”

 

จิรันดาทำหน้ายู่นิดหน่อยก่อนจะยกมือยอมแพ้ เธอไม่สามารถเดินไปจับจานแล้วเอาผักกรอกปากเขาได้จริง ๆ ตอนนี้เธอหมดมุกจะหลอกล่อเขาแล้ว อีกอย่างธีร์ธวัชเองก็โตมากพอที่จะไม่ติดกับมุกที่มีไว้หลอกล่อเด็ก ๆ อย่างที่เธอใช้ และวันนี้เธอเองก็เสียพลังงานไปไม่เบาเลยทีเดียว เธอรู้ตัวเองเลยว่าวันนี้พูดเยอะกว่าทุกวัน กะว่าถ้าเธอทำสำเร็จเมื่อไหร่เธอจะไม่โผล่ออกมานอกครัวอีกแล้ว เธอขอไปพักผ่อนอย่างสงบดีกว่า ยอมรับเลยว่าการบังคับใครซักคนมันยากกว่าเหนื่อยกว่าทำอาหารสิบออร์เดอร์ติดกันซะอีก

 

“ยอมแพ้แล้วค่ะ” เธอลดมือลงมา และเนื่องจากเธอเหนื่อยเกินกว่าจะคิดมุกออกมาใช้กับเขาอีกแล้ว น้ำเสียงและสายตาที่ส่งออกไปจึงกลายเป็นอ้อนวอนโดยไม่รู้ตัว “ถ้าไม่ลำบากจนเกินไป ช่วยกินผักจานนี้ให้หมดได้ไหมคะ เดี๋ยวจีนจะคอยเอาใจช่วยอยู่ตรงนี้”

 

เธอสังเกตเห็นว่าเขาชะงักและนิ่งไปชั่วครู่  ราวกับคิดอะไรอยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาเรียบ ๆ

 

“บอกตามตรงนะครับ ผมลำบากมาก” เขาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “ที่จริงมันก็เพราะไอ้ธันว์ก่อเรื่องบ้า ๆ นี่ไว้ แล้วก็หายหัวไปทำงาน...ไว้เย็นนี้ผมค่อยเอาเรื่องมัน” ดวงตาสีเข้มสบมองเข้ากับดวงตาของจิรันดา ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอีกครั้งอย่างตัดใจ “เอาแบบนี้แล้วกัน แค่แครอทกับมะเขือเทศแล้วกันครับ คุณทำได้ตามที่ถูกรีเควส ส่วนผมก็ไม่อยากพะอืดพะอมก่อนกลับไปนอน”

 

มือใหญ่ว่าพลางจับส้อมจิ้มไปที่ชิ้นมะเขือเทศในผักสลัดแล้วยกขึ้นมาตรงหน้าด้วยสีหน้าติดจะยุ่ง และก่อนที่เขาจะส่งมันเข้าปากจิรันดาก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเขาไว้ทันควัน เรียกให้คิ้วเข้มของเขาเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ

 

“ขอเวลาซักครู่นะคะ” เธอว่าพลางปล่อยมือแล้วลุกออกไปอย่างรวดเร็ว เธอหายไปไม่ถึงนาทีและกลับมาพร้อมกับขวดซอสและมายองเนสขวดใหญ่ เธอวางขวดเหล่านั้นตรงหน้าเขา แล้วเงยหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มนิด ๆ “เผื่อจะช่วยให้คุณธีร์ธวัชกินได้ง่ายขึ้นค่ะ”

 

ธีร์ธวัชพยักหน้านิดๆ เป็นเชิงรับก่อนจะตอบรับความหวังดีของเธอด้วยการบีบเจ้าซอสและมายองเนสลงบนผักเหล่านั้น เขายัด มะเขือเทศที่เขาไม่เคยพิศวาสเข้าปากไปด้วยสีหน้าพะอืดพะอมสุดขีด แต่ยังฝืนกลืนลงไปทำให้นัยน์ตาสีดำของหญิงสาวฉายแววเห็นใจพร้อมกับยื่นแก้วน้ำที่รินเตรียมไว้ให้อย่างรู้ใจ

 

เธอเองพอจะเข้าใจ เพราะการกินในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบมันก็ไม่น่าพิสมัยนักหรอก โชคดีที่เธอไม่มีปัญหาเรื่องการกิน เธอกินได้ทุกอย่างและไม่มีสิ่งที่ไม่ชอบเป็นพิเศษ นอกจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เธอขอโบกมือลา ด้วยเพราะฤทธิ์ของมันนั้นส่งผลกระทบเกินจะรับไหว ถ้าการที่จะดื่มเจ้าสิ่งนี้ต้องแลกมาด้วยการปวดหัวไปอีกครึ่งวัน เธอก็ขอยอมแพ้โดยดุษดี

 

ไม่รู้จะเพราะเหตุใด อาจจะเพราะเป็นคำขอของเพื่อนของเขา หรือเพราะเกรงใจเธอ เลยทำให้ธีร์ธวัชกล้ำกลืนฝืนทนกิน มะเขือเทศและแครอทไปได้เสียหลายชิ้น สีหน้าเหยเกของเขาทำให้เธอทั้งขำทั้งสงสาร

 

“สนใจแบล็กฟอร์เรสมั้ยคะ จีนเลี้ยงเองค่ะ เดี๋ยวจะไปทำมาให้”

 

“อย่าดีกว่าครับ ผมอิ่มแล้วล่ะ” มือใหญ่ลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ เรียกรอยยิ้มที่ถูกจุดขึ้นมาในนัยน์ตาสีดำสนิท เธอกวาดตามองจานที่แม้จะยังเหลือผักสลัดอยู่อีกมาก และไม่ใกล้เคียงคำว่าหมดจานแม้แต่น้อย แต่ก็ทำให้ได้เห็นอีกมุมหนึ่งของชายหนุ่มได้ดีทีเดียว เธอเหลือบตาขึ้นสบกันคนตรงหน้า พลางเอ่ยด้วยเสียงทอดนุ่มอย่างปลอบใจเจือกระแสขบขัน

 

“คราวหน้าไม่เอาแล้วเนอะ ผักเนี่ย”

 

“ถ้าเป็นไปได้ ผมขอกินแบบไม่ต้องรับรู้รสชาติ กลิ่น หรือสัมผัสแย่ ๆ แบบไอ้พวกนี้แล้วกันครับคุณผู้ช่วยเชฟ” ชายหนุ่มเอนตัวลงพิงพนัก พร้อมกับสบตาเธอเหมือนเคย หากแต่ในตอนนี้ดวงตาสีดำคู่นั้นกลับจุดประกายคล้ายจะยิ้มจาง ๆ ให้แทนอารมณ์หงุดหงิดที่เคยมีตอนก่อนหน้านี้ เธอคลี่ยิ้มจาง ๆ รับคำพูดของเขาอย่างเข้าใจ

 

..ก็นะ จะให้กินในสิ่งที่ไม่ชอบ จะยังไงก็ไม่ชอบอยู่ดีนั่นแหละ..

 


 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 


 

สรุป 

- ธันว์มีธุระเลยปล่อยเพื่อนไว้พร้อมกับรีเควสจีนให้บังคับธีร์กินผักให้หมด

- จีนลำบากใจ แต่ก็พยายามหว่านล้อม

- พบว่าวันนี้ตัวเองเหนื่อยมาก แถมพูดมากกว่าทุกวัน

- ด้วยเพราะความเห็นใจบวกสงสารหรือจะอะไรก็แล้วแต่ ในที่สุดธีร์ธวัชก็ยอมกิน

- แม้จะกินไม่หมดแต่ก็ดีกว่าไม่กิน

- จบค่ะ 55555555

 

 

 

 

คุ้ย ๆ คุย ๆ


- ต่อฟิคเรียบร้อยแล้วค่า

- ขอขอบคุณ @aki657 อย่างสูงค่าา ที่อุตส่าห์หยิบจีนมาเล่นนน แถมทำให้ใบเตยมีพล็อตทำอีเว้นท์ด้วยแน่ะค่ะ กรี๊ด ๆ

- แล้วก็ต้องขอบคุณมาก ๆ อีกครั้งที่ช่วยเช็คคาร์ให้แถมแก้ให้อีกตั้งเยอะแน่ะค่ะ รบกวนจริง ๆ /ซาบซึ้ง

- พอแก้แล้วเห็นชัดเลยว่าแตกต่างจากที่ใบเตยทรงเย้อะ 55555555 แต่น่ารักดีค่ะ ดูเป็นพ่อหนุ่มเอาแต่ใจเบา ๆ

- อีเว้นท์นี้ใบเตยรอดแล้ว เย้ Embarassed

- ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ

Tags: hb 3 Comments

Comment

Comment:

Tweet

พรืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ไส้เดือนอุตส่าห์พรวนดินให้ด้วยนะคะ  5555555 ขำมุกนี้มากๆ ปกติเราไม่ชอบกินผักเหมือนคุณธีร์นี่แหละ (ต๊ายยย นี่เราเป็นเนื้อคู่กันใช่มั้ยคะ คุณธีร์ขาาาาา //เข้าไปน้วยยยยแล้วโดนยันออกมา) แต่ถ้าจีนมามุกนี้ เรายอมกินนะคะ ถือว่ามุกน่ารัก 555

#3 By irindel on 2014-08-13 21:37

ชอบจีนจังเลย ฟิคนี้เธอน่ารักอ้ะ

แต่ละอย่างที่พยายามตะล่อมให้กินนี่ไอเดียน่ารักมากเลย พี่ชอบ เสียดายที่ผู้หนุ่มเขาไม่ยอมใจอ่อน เห็นทีจะไม่ชอบกินผักจริงๆ นะเนี่ย โถๆ... คราวหลังให้นนท์ปั่นน้ำผักผสมผลไม้หวานๆ มาให้กินแทนนะคะ เผื่อจะง่ายขึ้น (คุณธีร์บอกว่าผมก็ดื่มสมู้ทตี้อีกไม่ไหวแล้วครับ...)

ไม่กินผักก็อย่าลืมไปหาวิตามินเสริมมากินนะคะ คุณธีร์ขา ดีต่อสุขภาพระยะยาว open-mounthed smile

#2 By *Alyssa* on 2014-08-11 19:36

ขอบคุณที่ยอมปล่อยคุณจีนมาเจอไอ้คนเอาแต่ใจแถวๆ นี้นะคะ 555
ส่วนตัวแอบชอบที่หว่านล้อมด้วยเอธิโอเปียมากเลย ตอนอ่านนี่แอบขำก๊ากออกมา ดูคุณจีนน่ารักมาก เหมือนพยายามหลอกล่อเด็ก น่าเสียดาย ที่เจ้านี่เป็นเด็กโข่ง(?)เลยไม่ยอมตกหลุมอ้อนของคุณจีนง่ายๆ ตามใจสาวหน่อยก็ไม่ได้อ่ะน้าาาาา /me หลบมะเหงกจากคุณธีร์อย่าวฉิวเฉียด
สงสัยว่าจบงานนี้ คุณธันว์ต้องไปง้อคุณธีร์แหงๆ โทษฐานที่เล่นแรงไปนะ แถมลากคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาด้วยแบบนี้เนี่ย
sad smile

#1 By aki on 2014-08-11 17:27