[HB] 001 : First Time

posted on 29 May 2014 23:02 by satan-lucus
 
 
*เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Hummingbird Coffee Shop*
 
 
 
 
[HB] - 001 First Time
 
ช่วงเวลา : ก่อนร้านเปิด 1 วัน
 
ตัวละคร : จีน, ตา, อัยย์, นก(อี้)
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------
 
 
          สมาร์ทโฟนเครื่องสีดำสนิทที่บอกเวลา 10 โมงกว่า ๆ ทำให้คนเป็นเจ้าของระบายลมหายใจยาว เธอคิดว่าเวลาแบบนี้มันคงไม่เช้าหรือสายเกินไปนักสำหรับการมาเยี่ยมเยียนสถานที่ทำงานก่อนเวลาทำการจริง 1 วัน
 
 
          ใช่ เธอมาสมัครเป็นเผู้ช่วยปาร์ติซิเย่ที่นี่..
 
 
          ความจริงแล้วเธอเองก็มีความสุขกับการใช้ชีวิตในต่างแดน แต่เนื่องจากคำขอของผู้เป็นมารดาที่ทำให้เธอปฏิเสธไม่ลงนั้นส่งผลให้เธอต้องมายืนอยู่หน้าบ้านสองชั้นหลังใหญ่ตรงหน้านี่
 
 
          'แม่อยากให้จีนกลับมาทำงานที่ไทย กลับมาอยู่ที่บ้านเรา จะทำอะไร ที่ไหน ตำแหน่งอะไรก็ได้ แม่ขอแค่ให้จีนกลับมา ให้เราได้อยู่กันพร้อมหน้าแค่นั้นเอง จีนให้แม่ไม่ได้หรือลูก'
 
 
          ถ้อยคำของมารดาที่เธอจำได้แม่นลอยเข้ามาในหู น้ำคำอ้อนวอนที่ทำเธอใจอ่อนยวบจนต้องโบกมืออำลาเหล่าเพื่อนร่วมงานแบกกระเป๋ากลับบ้านเกิดอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง
 
 
          จิรันดาสะบัดศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมหยักศกปลายสีดำสนิทเพียงเล็กน้อยไล่ความทรงจำกลับไปอยู่ในซอกหลืบเหมือนเดิม ก่อนจะพาร่างสูง ๆ ของตนก้าวเข้าไปในร้าน
 
 
 
          สไตล์การตกแต่งภายในที่เริ่มเข้าที่เข้าทางกว่าครั้งแรกที่เธอมาเห็นตอนสมัครงาน ทำให้เธอลอบยิ้มอย่างพอใจ
 
 
          "อ้าว จีน" เสียงทักด้วยความแปลกใจดังมาจากสาวร่างสูงตัดผมซอยสั้นดูคล่องแคล่วเรียกให้นัยน์ตาสีดำใสเบือนกลับไปมอง
 
 
          "พอดีแวะมาดูครัวค่ะพี่ตา" จิรันดายกมือกระพุ่มไว้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม มานิตายิ้มรับก่อนจะเดินนำไปที่ครัว
 
 
          "ฟิตจังเลย แวะมาดูที่ครัวก่อนเปิดด้วย"
 
 
          "ค่ะ"
 
 
          ประตูห้องครัวถูกเปิดออกโดยคนเดินนำที่มีส่วนสูงไม่ต่างจากเธอนัก พร้อมกับเบี่ยงร่างหลบให้ได้เดินเข้าไป หญิงสาวกวาดสายตาจนทั่วพลางเดินสำรวจช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองเบา ๆ อย่างพอใจ
 
 
          "เป็นไงบ้าง ถูกใจเรามั้ย" เสียงเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดีดังมาจากร่งที่ยืนพึงประตูทำให้จิรันดาละความสนใจมากตู้อบขนมที่เธอกำลังลูบ ๆ คลำ ๆ อยู่
 
 
          "มากค่ะ" เธอเอ่ยตอบสั้น ๆ แต่ได้ใจความเรียกร้อยยิ้มจากมานิตาได้อย่างง่ายดาย
 
 
          "สนใจจะอุ่นเครื่องลองวิชากันซักหน่อยมั้ย" คนเป็นปาร์ติซิเย่เอ่ยถามยิ้ม ๆ อย่างจะเย้าพลางเดินเข้ามาใกล้ ซึ่งคำตอบจากเด็กตรงหน้าก็ไม่ทำให้คนถามผิดหวัง
 
 
          "ได้ค่ะ"
 
 
 
 
 
 
          กลิ่นหอมของบลูเบอร์รี่ชีสพายที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ เรียกรอยยิ้มบาง ๆ ให้ปรากฏบนดวงหน้าใสของจิรันดา
 
 
          เธอชอบความรู้สึกนี้.. ที่ได้มองผลงานที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาด้วยความตั้งใจ มันเหมือนเป็นความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ภูมิใจและอารมณ์ดี
 
 
          เธอรักบรรยากาศในห้องครัว..
 
 
          ความวุ่นวายเมื่อยามต้องเตรียมอาหารให้เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้า..
 
 
          ความนิ่งสงบเมื่อยามที่ลูกค้าเบาบางลง..
 
 
          การอดทนรอคอยเพื่อให้อาหารที่เธอตั้งใจนั้นอยู่ในสภาพพร้อมเสิร์ฟ..
 
 
          ความหอมของวัตถุดิบต่าง ๆ ที่ลอยอบอวล..
 
 
          หรือแม้แต่ช่วงเวลาแห่งความเรียบง่ายที่มีเพียงเธอและเสียงกระทบของข้าวของที่อยู่ในอ่างล้างจาน..
 
 
          เธอรักมันทั้งหมด
 
 
          จิรันดาดึงตัวเองออกจากภวังค์ก่อนจะหันไปหาคนข้างกายพร้อมเลื่อนถาดขนมหอมกรุ่นไปให้
 
 
          "เดี๋ยวจีนจัดการข้างในให้ค่ะ"
 
 
          "โอเค ขอบใจนะ" มานิตาว่าพลางคว้าถาดขนมติดมือออกจากห้องครัว ปล่อยให้คนรับอาสาจัดการทำความสะอาดในห้องครัวเพียงลำพัง
 
 
 
 
          นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองตรวจความเรียบร้อยอีกครั้งอย่างพอใจ มือบางปลดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้ในที่ของมัน ก่อนจะคว้าลูกบิดประตูแล้วเปิดออกไป
 
 
          คาดว่าเสียงเปิด-ปิดประตูคงเรียกสายตาทุกคู่ให้มองมา จิรันดาหันไปส่งสัญญาณให้มานิตารู้ว่าเธอจัดการในห้องครัวเรียบร้อยแล้ว ซึ่งสาวผมบ๊อบซอยสั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
 
 
          "คุณอัยย์ นี่น้องจีน เป็นซูเชฟค่ะ ช่วยทำบลูเบอร์รี่ชีสพายด้วยกันนี่แหละ" เสียงแนะนำตัวเธอจากมานิตาเรียกให้นัยน์ตาสีดำใสหันไปมอง
 
 
          "สวัสดีค่ะ" เสียงใส ๆ ถูกส่งมาจากสาวร่างสูงพอ ๆ กับเธอเจ้าของทรงผมซาลาเปาที่เอ่ยทักเธอยิ้ม ๆ อย่างอารมณ์ดี ทำให้เธอต้องยกยิ้มนิด ๆ ส่งกลับไป
 
 
          "สวัสดีค่ะ จีนค่ะ"
 
 
          เธอเป็นคนพูดไม่เก่ง และไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง จึงทำเพียงแค่แนะนำตัวสั้น ๆ เท่านั้น
 
 
          รอยยิ้มยินดีจุดวาบเข้ามาในดวงตาก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นร่องรอยของความพอใจที๋ฉายประกายออกมาจากไอยวริญท์ที่ยืนเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ อยู่ตรงหน้า
 
 
          คาดว่าเจ้าบลูเบอร์รี่ชีสพายนี้คงถูกใจสาวหน้าใสผมทรงซาลาเปาคนนี้ไม่เบาทีเดียว ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความอร่อยของมันหรือเป็นเพราะมันไม่เสียเงินกันแน่
 
 
          ..อาจจะเป็นทั้งสองอย่างแฮะ..
 
 
          จิรันดาคิดกับตัวเองในใจอย่างเห็นขันเมื่อเห็นนัยน์ตาคู่นั้นทอแววระยิบระยับยามมองไปยังขนมอีกหลายชิ้นที่เหลืออยู่ในมือของมานิตา
 
 
          เสียงโทนแหลมดังขึ้นจากอีกฟากของร้านเรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง
 
 
          “อ้าว ตาว่าไง อุปกรณ์ในครัวมีปัญหาอะไรรึเปล่า?”
 
 
          เจ้าของเสียงคือณชนกที่ดูแล้วค่อนข้างเฮี้ยบพอควรในสายตาเธอ นัยน์ตากลมรีแบบเชื้อสายจีนภายใต้กรอบแว่นสีสดใสนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้เธอดูเฮี้ยบน้อยลงซักเท่าไหร่
 
 
          ยืนฟังบทสนทนาตรงหน้าทำให้เธอได้มีโอกาสสังเกตไปด้วย
 
 
          ทั้งความวุ่นวายใจเพียงเล็กน้อยของณชนกที่ถูกก่อโดยคนอายุน้อยกว่า
 
 
          ทั้งความร่าเริงสดใสจากไอยวริญท์
 
 
          ทั้งความนิ่งสงบของมานิตา
 
 
          รวมทั้งความเงียบจากเธอ
 
 
          ทุกอย่างดูหลอมรวมเข้ากันได้อย่างน่าประหลาดใจ..
 
 
          จิรันดาทอดสายตาออกไปนอกร้านพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่ถูกจุดขึ้นโดยไม่มีใครเห็น
 
 
          ..คาเฟ่แห่งนี้จะต้องสนุกแน่นอน..
 
 
 

------------------------------------------------------------------------------------------
 
สรุป
 
- จีนแวะมาดูครัว
 
- ได้ลองทำขนมกับตา
 
- เจออัยย์และนก
 
 
คุ้ย ๆ คุย ๆ
 
- ได้ฤกษ์เข็นออกมาซักทีเนอะ ฮา Foot in mouth
 
- เดี๋ยวจะพยายามเข็นอันอื่นออกมาอีกนะคะ /ซับ
 
- @korncubic เหมือนจะบทเยอะสุด ฝากเช็คคาร์ด้วยค่ะ /กราบ
 

Tags: hb 8 Comments

Comment

Comment:

Tweet

ฮือออ จีนสวยยยยยย
สังเกตมาตั้งแต่แรกแล้วว่าคอมมูนี้ส่วนใหญ่จะเป็นอารมณ์นิ่งๆ เย็นๆ อ่านเรื่อยๆ จะว่าไงดีล่ะ เป็นบรรยากาศแบบที่เราชอบมากเลยค่ะ แบบเฮฮาปาร์ตี้เสื่อมฉ่อยไปเลยก็ชอบนะ แต่แบบนี้ก็ชอบมากๆ อีกเหมือนกัน
เรามาสนิทกันเถอะค่ะ แอร๊ย
ฟิคบรรยากาศเย็น ๆ สมกับจีนเนอะ
ทั้ง ๆ ที่ถ้าอิงของอัยย์ จะสัมผัสว่ามันวุ่นวายกว่านี้

กลับบ้านช่องก็ดีแล้วน้าจีนเอ๋ย เป็นผู้หญิงไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองพ่อแม่ก็ย่อมห่วงเป็นธรรมดาล่ะ อย่างน้อยที่นี่ก็เปิดโอกาสกว้างให้จีนแล้วกัน

ปล. แหม เจ๊อี้เฮี้ยบเหรอออออ

#7 By Fern-CS#4 on 2014-06-29 03:08

จีนดูพูดน้อย และเป็นผู้เฝ้ามอง เก็บรายละเอียดอะไรรอบๆ ตัวอย่างใส่ใจ ดูละมุนๆ ดีจังเลยฮ่ะ
แต่... รอยสักที่ต้นขา รอยสัก... #นี่เอ็งยังไม่ลืมอีกเรอะ

#6 By S-SMILE on 2014-06-25 09:17


จีนนนน จีนหวานเย็นน่ารักมากเลยอะ
นิ่งๆ เียบๆ แต่คอยสังเกตุทุกสิ่งรอบตัว
//เนี่ย สาวนิ่งๆแบบนี้ รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของเธอมักจะเป็นแรร์ไอเท็มชวนก๊าว
เดี๋ยวจะรอดูนะจ๊ะ

#5 By Northstream on 2014-06-18 02:26

บลูเบอร์รี่ชีสพายยยย ของโปรดพี่เลยยยยบ อยากมีส่วนเอี่ยวด้วยบ้าง //เกาะขอบประตูสังเกตการณ์

สาวเงียบ แต่แอบหวานนะครับ surprised smile

ไว้จะเข้าไปทักบ้างนะครับ big smile

#4 By Adeya on 2014-06-01 15:15

บลูเบอร์รี่ชีสพายยยย ของโปรดพี่เลยยยยบ อยากมีส่วนเอี่ยวด้วยบ้าง //เกาะขอบประตูสังเกตการณ์

สาวเงียบ แต่แอบหวานนะครับ surprised smile

ไว้จะเข้าไปทักบ้างนะครับ big smile

#3 By Adeya on 2014-06-01 15:15

แวะมาคอมเม้นต์ช้าไม่ใช่อะไร คือฟิคเรียบง่าย น่ารัก ไม่หวือหวา ไม่มีอะไรให้กรี๊ดกร๊าดบ้าบอเลยไม่รู้จะเม้นต์อะไรดี แฮ่   (โดนเตะโด่ง)

น้องจีนน่ารักอะค่ะ ดูนางแบบสาวนิ่งๆ แนวที่พักใจ ฉันรู้ฉันเห็นทุกอย่างแต่ฉันยิ้ม....

นางจะเป็นคนที่หูตากว้างไกลและขำอย่างสงบคนเดียวในวงนอกชัวร์ๆ เราเชื่ออย่างนั้น ฮิ open-mounthed smile

#2 By *Alyssa* on 2014-05-30 20:23

น้องจีนให้ความรู้สึกเหมือนเป็นนางเอกนิยายเลย ชอบตอนที่กระพุ่มมือไหว้พี่ตา แบบว่าดูเรียบร้อย อ่อนหวานดีจริง ๆ 

พออ่านทั้งฟิคแล้ว ก็ให้ความรู้สึกว่าน้องจีนนี่ดูเย็น ๆ ให้บรรยากาศเหมือนดอกไม้ไทย กลิ่นเย็น ๆ รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ นะ ถึงจีนจะพูดน้อยแต่ว่าคอยเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้หมดเลย ดูเป็นคนที่ละเอียดดีเหมือนกัน

อยากลองชิมขนมหวานมั่งจัง ท่าทางจะน่าอร่อยนักเชียวว ต้องหาโอกาสให้พัดแวะเข้าไปในครัวบ้างแล้ว 

#1 By ::376SEC:: on 2014-05-30 00:05