[CS]..MS IN THE RAIN :how to the rain fall.(Pov)

posted on 11 Jan 2013 22:13 by satan-lucus
 
 *เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์*
 
 
MS IN THE RAIN :how to the rain fall. (Pov)

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : สิมิลัน (ปั้นทราย) , ยุทธศาสตร์ (ปืน)

หมายเหตุ : เอนทรี่เปิดรูทค่ะ :D
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

..ครืนนน..

เสียงร้องครางที่ดังมาจากเมฆสีครึ้มด้านบนเป็นตัวเร่งให้เจ้าของเรือนผมสั้นหยักศกปลายต้องเร่งมือเก็บอุปกรณ์ในห้องคหกรรม นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกจากห้องไป

..ลองไปดูที่อาคารเรียนดีกว่า เผื่อจะมีคนอยู่..

และเหมือนแกล้งกัน.. ทันทีที่เธอก้าวเท้าออกมาพ้นอาคารได้ไม่ถึงสิบก้าว ฝนเจ้ากรรมก็เทลงมาจนเจ้าตัวต้องซอยเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม

"เฮ้ออ เปียกจนได้"

สิมิลันวางกระเป๋าในมือลงแล้วส่ายหัวไปมาเพื่อไล่สะเก็ดน้ำที่เกาะอยู่ตามเส้นผมออก ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ว่า.. เธอไม่ได้อยู่คนเดียว..

"อ้าว น้องปืนนี่คะ"
 
นัยน์ตาสีดำฉายแววแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นขบขันเมื่อเห็นว่าเป้นเด็กหนุ่ม ร่างสูงสวมแว่นคนนั้น
 
"ฮ่า ๆ ๆ ติดฝนใช่มั้ยเนี่ย"

"เอ้อ ครับ..กำลังจะออกไป ฝนมันก็ตกพอดี"

มือบางล้วงลงไปหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดในส่วนที่เปียกน้ำฝน เสียงใส ๆ ก็เอ่ยถามไปด้วย

"แล้วทำอะไรล่ะ ทำไมถึงกลับเย็นจัง"

"ทำเวรครับ เพิ่งเสร็จเมื่อกี๊ พอลงมา ฝนมันก็...ตกซะแล้ว"
 
ยุทธศาสตร์ตอบพลางละสายตาไปจากร่างบางของรุ่นพี่สาว

"อ๋ออ งี้นี่เอง"
 
เด็กสาวลากเสียงยาวพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เธอก้มลงไปทำท่าจะถอดรองเท้า แต่แล้วนัยน์ตาสีดำก็ฉายแววล้อเลียนไปทางร่างสูงของยุทธศาสตร์

"พี่ถอดรองเท้ากับถุงเท้านะ หวังว่าคนแถวนี้คงไม่ว่าว่าแต่งตัวไม่ถูกระเบียบหรอกมั้ง"
 
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยกยิ้มเป็นเชิงล้อเลียน เมื่อรู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอคนนี้เจ้าระเบียบยิ่งกว่าใคร เสียงทุ้ม ๆ ที่ตอบมาแบบเกร็ง ๆ ยิ่งทำให้เธอยิ้มกว้างกว่าเดิม

"เลิกเรียนแล้วครับ แต่งตัวยังไงก็ได้"

"ฮะ ๆ"

..ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองรึเปล่า แต่เธอคิดว่าน้องเขาดู..เกร็งนิด ๆ แฮะ..

คิดได้ดังนั้นดวงตาสีดำสนิทก็ฉายแววสนุกขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่พลางแสร้งตีสีหน้าจริงจัง

"เดี๋ยวนะ.. มันไม่ยุติธรรมอ้ะ"

แน่นอนว่ารุ่นน้องหนุ่มตรงหน้าเธอต้องไม่เข้าใจอยู่แล้ว ดวงตาคมหลังกรอบแว่นฉายแววสงสัยชัดเจน

"หา? ครับ"

"ทำไมพี่เปียกคนเดียวอ้ะ ปืนไม่เห็นจะเปียก"
 
สิมิลันซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้สีหน้าจริงจังก่อนจะเอ่ยต่อ
 
"เพื่อความยุติธรรม ออกไปยืนตากฝนทีสิจะได้เปียกเหมือน ๆ กัน"



เธอรู้..ว่าเขาไม่ทำหรอก แกล้งไปงั้น ๆ แหละ ใครจะวิ่งออกไปให้ตัวเองเปียกฝนเป็นเพื่อนอีกคนกันล่ะ..


แต่ก่อนที่เธอจะได้เฉลย มือใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยื่นกระเป๋าของเขามาให้เธอ เด็กสาวรับมาแบบงง ๆ

"งั้นฝากนี่แป๊บนึงครับ" ยุทธศาสตร์เอ่ยแล้วก็วิ่งออกไปนอกอาคารเรียนทันที

นัยน์ตาสีดำสนิทของสิมิลันเบิกกว้างอย่างตกใจ.. เธอไม่คิดว่าเขาจะวิ่งออกไปจริง ๆ การกระทำของเด็กหนุ่มในครั้งนี้สร้างความรู้สึกประหลาดที่วิ่งเข้าสู่หัวใจเธออย่างจัง แต่เด็กสาวก็ปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้าวพ้นผ่านอาคารเรียน

"เฮ้ยยยยยยยย เดี๋ยววววว พี่ล้อเล่นนนนนน"
 
มือบางคว้าท่อนแขนแกร่งเอาไว้ก่อนจะลากเขากลับเข้ามาในอาคารเรียนเหมือนเดิม

"โอ๊ยย ปืนจะซื่อเกินไปแล้วนะ พี่ล้อเล่นค่ะ"

วงหน้าคมของยุทธศาสตร์ฉายแววสงสัยอย่างชัดเจน พร้อมกับนัยน์สีเข้มหลังแว่นที่ฉายแววจริงจังจนเธอถึงกับเหวอ

"นี่..ซีเรียสขนาดนั้นเลยเหรอ พี่พูดเล่นเฉย ๆ ค่ะ"
 
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ตัวสูงกว่า เมื่อเห็นว่าเขายังคงมีสีหน้าจริงจังไม่เปลี่ยน ไม่รู้ทำไม..เหมือนกับว่าเธอรู้สึกร้อนรนนิด ๆ
 
"โอ๊ยยย พี่ขอโทษ ไม่คิดเลยว่าจะจริงจังขนาดนี้ เอาไว้คราวหลังพี่จะระวังนะคะ"
 
เธอทอดหางเสียงอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะก้มหน้าแล้วหัวเราะแหะ ๆ
 
"ขอโทษค่า"

"ผมล้อเล่น"

ประโยคสั้น ๆ กับน้ำเสียงนุ่ม ๆ ของคนตรงหน้าทำเอาเธอเหวอหนักและทำหน้าไม่ถูก

"อ้าว กลายเป็นว่าพี่โดนแกล้งคืนซะแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ โอเค หายกัน"

สิมิลันหัวเราะอย่างขำ ๆ เมื่อเธอกลายเป็นฝ่ายที่โดนแกล้งเสียเอง เด็กหนุ่มยื่นมือออกมาพร้อมกับส่งสายตาไปที่กระเป๋าที่อยู่ในมือเธอ

"กระเป๋าผม"
 
เธอยื่นกระเป๋าคืนให้เขา แล้วถอนมือออกจากท่อนแขนเมื่อรู้สึกว่า..เธอจับมันไว้นานแล้ว ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดมุ่นเมื่อได้ฟังประโยคต่อไป
 
"เมื่อกี๊แกล้ง แต่ตอนแรกจะวิ่งไปจริง ๆ นะครับ"

"หา จะวิ่งไปจริงดิ แล้วจะวิ่งไปทำไมให้ตัวเองเปียกละคะ ให้พี่เปียกคนเดียวก็พอแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"

"ก็จะได้เป็นเพื่อนพี่ปั้น...มั้งครับ" เขาเว้นระยะเล็กน้อย "แต่เป็นเพื่อนไม่ได้ เลยเป็นน้องไปก่อน ฮะ ๆ"

"ฮะ ๆ ไม่ต้องขนาดนั้น คนนึงแห้งคนนึงเปียกน่ะดีแล้ว"

"อีกอ ย่าง ทำไมจะเป็นเพื่อนไม่ได้ เป็นได้สิ เพื่อนรุ่นน้องไงคะการจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้จำกัดอายุซักหน่อยนี่คะ"
 
เด็กสาวยิ้มกว้างอย่างสดใส แล้วอดแปลกใจกับคำพูดของรุ่นน้องตรงหน้าเธอไม่ได้

"ผมไม่กล้าเป็นเพื่อนพี่หรอก จะว่าไงดี..คือ มันไม่ได้มั้งครับ แหะ ๆ"

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ"

..ทำไมรุ่นน้องเธอถึงพูดว่าเป็นเพื่อนกันไม่ได้ เธอไม่ได้จำกัดนะว่ารุ่นน้องจะเป็นเพื่อนเธอไม่ได้น่ะ..

"ก็เราเป็นพี่น้องกันไงครับ"

สิมิลันกระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่เข้าใจ ท่าทีจริงจังของคนตรงหน้าทำให้เธอหยุดคิด

 
..แต่เธอไม่เข้าใจจริง ๆ นี่นา ทำไมเป็นเพื่อนกันไม่ได้..
 
 
"เป็นพี่น้องก็เป็นเพื่อนได้นะคะ ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"เอ้อ ช่างมันเถอะครับ"
 
ยุทธศาสตร์หยุดความคิดเธอด้วยประโยคสั้น ๆ ซึ่งเธอก็ยังคงสงสัย แต่ไม่รู้จะถามยังไง และคิดว่าเขาคงไม่อยากพูดต่อ เธอเลยเลือกที่จะเงียบ แล้วเปลี่ยนบทสนทนาไปตามเด็กหนุ่มตรงหน้า


"ไม่รู้เมื่อไหร่ฝนจะหยุดนะครับ"

เจ้าของร่างบางเบนสายตาไปมองท้องฟ้าด้านนอกอาคารเรียนก่อนจะไปทิ้งตัวลงนั่ง พร้อมกับคว้ากระเป๋าขึ้นมากอด เมื่อเห็นว่าฝนเจ้ากรรมก็ยังคงตกไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"พี่ว่าคงอีกนานแหละ"

ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ จึงตัดสินใจทำลายความเงียบนั้นขึ้นมา

"รู้ป้ะ ทำไมฝนถึงตก"

"ไม่รู้ครับ เคยได้ยินแต่เรื่องที่เคยเรียนตอนประถม แหะ ๆ"

คำตอบของเขาทำให้เธอลอบยิ้มกับตัวเอง

"หือ? แล้วเค้าบอกว่ายังไง เล่าให้ฟังหน่อย"
 
เธอว่าพร้อมกับตบที่นั่งข้างตัวเป็นเชิงให้เขามานั่งตรงนั้น
 
"แล้วจะไปยืนตรงนั้นทำไม มานั่งใกล้ ๆ กันนี่สิ จะได้ไม่ต้องตะโกนแข่งกับเสียงฝน"

ร่างสูงเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอ เสียงทุ้ม ๆ ที่เอ่ยเล่าให้เธอฟังราวกับว่าลอกตำราเรียนมาทั้งดุ