[CS]..MS แรกพบ(POV)..

posted on 06 Sep 2012 21:00 by satan-lucus
 
 
 *เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์*
 
 
 

MS แรกพบ(POV)
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง : หาดทราย (OC รุ่น4) , ทิชากร (ไหมฟ้า) , ปัณณพร (OC รุ่น4)
 
หมายเหตุ : เป็นเรื่องราวของหาดทรายโดยเฉพาะ!
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
...กลับบ้านเลยก็แล้วกัน...

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของนัยน์ตาคมสีดำสนิทเดินสาวเท้าไปตามทางเดินยาวในมหาวิทยาลัย ดวงอาทิตย์ที่ค่อนไปทางตะวันตกทำให้เดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ ๆ แล้ว ขายาว ๆ ก้าวไปข้างหน้าในขณะที่สมองก็คิดไปถึง 'ของกิน' ในเย็นวันนี้ เมื่อคิดไปว่าคนที่บ้านจะทำอะไรเป็นอาหารเย็นให้เขา ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะหุบฉับลง

..พลั่ก..

"โอ๊ย..!"

แรงที่กระทบช่วงอกของเขาแม้จะไม่เบานักแต่ก็ไม่ได้เจ็บมากเพียงแต่ทำให้เซไปด้านหลังนิด ๆ เท่านั้น นัยน์ตาคู่คมไล่ไปยัง 'ต้นเหตุ' ที่บัดนี้ลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นพร้อมกับมือเล็ก ๆ ที่คลำไปยังบริเวณถูกกระแทก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็น 'ต้นเหตุ' เป็นสาวน้อยร่างบางหน้าใส

"เฮ้ยยย น้องครับ" คนถูกชนอุทานออกมาอย่างตกใจพลางลงไปนั่งชันเช่ากับพื้นพร้อมกับช่วยเก็บของที่หล่นกระจัดกระจาย "ขอโทษครับ เป็นอะไรรึเปล่า"

"เจ็บจังเลย" เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ตอบด้วยใบหน้าที่ออกจากตื่น ๆ นิด ๆ ก่อนจะเบ้หน้าด้วยความเจ็บ ซึ่งทำให้เขาต้องลอบยิ้มในใจ "ข..ขอโทษนะคะ ขอโทษที่ไม่ได้มองทางนะคะ ขอโทษค่า อ..อูย.."

"ไม่เป็นไรครับ ลุกไหวรึเปล่า" นัยน์ตาคมสีดำมองสำรวจไปทั่ว ๆ อย่างเป็นห่วง เพราะดูท่าแล้วสาวน้อยตรงหน้าคงจะเจ็บจริง.. อีกอย่าง.. มีที่ไหนล่ะ มาชนเขาแต่ก็ดันล้มเอง..

"ว.. ไหวค่ะ.. ขอโทษจริง ๆ นะคะ พี่..พี่ไม่ได้เจ็บตรงไหนนะคะ" คนเจ็บตัวพยายามยันตัวลุกขึ้นมาเองแล้วยังจะหันมาหัวเราะแห้ง ๆ ให้เขา ไหนจะสายตาที่ดูกังวลนั่นอีก เขาไม่ใช่คนเจ็บซักหน่อย..

"ไม่เจ็บครับ ขอโทษด้วยเพราะผมเองก็ไม่ได้มองทาง ขอโทษนะครับ"

หลังจากยืนดูท่ามาซักพักแล้วยังไง ๆ เขาก็คิดว่าคนตรงหน้ายืนไม่ไหวแน่ ๆ เลยตัดสินใจเดินเข้าไปประคองเด็กสาวให้ลุกขึ้นอย่างสุภาพ ...ตัวเล็กจริง ๆ แฮะ มิน่าล่ะ ชนเองล้มเอง.. หาดทรายลอบยิ้มเมื่อเห็นพวงแก้มใสซับสีเรื่อจากสัมผัสของเขา..

..น่ารักดี..

"ขอบคุณค่ะ"

"ยืนไหวมั้ยครับ" ดวงตาคมสำรวจไปทั่วอีกครั้งก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเห็นชุดนักเรียนของเด็กสาวที่เขาประคองอยู่.. โรงเรียนเจ้าปั้น..  "เรียนที่โรงเรียนลูกบาศก์หรอครับ"

"ไหวค่ะ.. มะ..ไม่ได้ปวดเท่าไหร่แล้วค่ะ อ่ะ..ใช่ค่ะ หนูพึ่งสอบเข้าได้น่ะค่ะ นี่ก็ครบหนึ่งเดือนพอดี.. พี่รู้จักโรงเรียนนี้ด้วยเหรอคะ? หรือว่า..เป็นศิษย์เก่า?"

เสียงใส ๆ รัวถามเป็นชุดพร้อมกับเงยหน้ามอง ตาใส ๆ ที่เป็นประกายนั่นมันทำให้เขาอยากรู้ว่า.. มีอะไรอยู่ในดวงตาคู่นั้น.. ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีก่อนจะตอบคำถามให้คนตรงหน้าหายสงสัย

"น้องสาวเรียนอยู่ที่นั่นน่ะครับ" เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยืนเองได้แล้วก็เลยปล่อยมืออกอย่างสุภาพแล้วก้มลงไปหยิบบรรดาของที่หล่นกระจายคืนให้ "เพิ่งเข้านี่เอง ก็ว่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน"

"ต..ตายแล้วขอโทษนะคะ" เด็กสาวรีบรับของจากมือเขาอย่างเกรงใจ ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง "อ่อ.. บังเอิญจังเลยนะคะ แล้ว..น้องสาวของพี่ชื่ออะไรเหรอคะ เผื่อหนูจะรู้จัก.."

"ฮะ ๆ ถ้าอยู่ชมรมคหกรรมก็ต้องรู้จักแหละนะ เด็กนั่นมักจะไปสิงอยู่นั่นเรื่อย ๆ" ริมฝีปากบางแย้มยิ้มออกมาทันทีเมื่อนึกไปถึงน้องสาวของเขา ดวงหน้าคมฉายแววอ่อนโยน "ปั้นทราย.. สิมิลันน่ะ"

หาดทรายพยายามกลั้นยิ้มทันทีเมื่อเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลใสของเด็กสาวเบิกกว้างขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นฉายแววยินดีอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่คิ้วเข้มจะเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ

"เอ๋!? พี่ปั้นทรายเหรอคะ? หนูรู้จักค่ะ รุ่นพี่ในชมรมคหกรรม อั้ยยะ บังเอิญจัง"

"อ้าว อยู่ชมรมคหรรมเหมือนกันเหรอครับ"

"ค่ะ คือ..หนูชอบทำอาหารน่ะค่ะ ก็เลยเช้า แต่ยังไม่เก่งเท่าไหร่หรอกค่ะ แต่พี่ปั้นทรายเก่งมาก ๆ เลยค่ะ!"

"ฮะ ๆ รายนั้นนั่นทำมาตั้งแต่เด็กน่ะ ไม่แปลกหรอก.. พี่ว่าฝึกไปรับรองต้องเก่งขึ้นแน่นอน ขอแค่มีความพยายาม" หาดทรายยิ้มละมุน ใจลึก ๆ เขารู้สึกเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้าไม่น้อยเลยทีเดียว จนเกือบจะเผลอยกมือไปลูบหัวอย่างที่เคยทำกับน้องสาวซะแล้ว.. "พยายามเข้านะครับ"

"ขอบคุณค่ะ หนูจะพยายามค่ะ"

เขาว่า..เวลาที่เด็กสาวคนนี้หน้าแดงนี่..น่ารักดีแฮะ สงสัยคงต้องทำให้หน้าแดงบ่อย ๆ ซะแล้วล่ะมั้ง.. เขาคิดในใจพร้อมกับนัยน์ตาสีดำที่ฉายแวววิบวับก่อนจะหายวูบไปอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ จริงสิ! ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย หนูชื่อไหมฟ้าค่ะ เรียกว่าไหมเฉย ๆ ก็ได้นะคะ! ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณพี่ชายพี่ปั้นทราย" ร่างเล็กที่ส่งรอยยิ้มสดใสพลางโค้งตัวลงนิด ๆ ทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างขำ ๆ แล้วเอ่ยแนะนำตัวบ้าง

"พี่ชื่อหาดทรายครับ เรียกพี่หาดก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักครับน้องไหมฟ้า"

"ชื่อฟังดูแล้วอบอุ่นสดใสดีนะคะ"

"ฮะ ๆ ขอบคุณครับ ชื่อน้องไหมฟ้าก็เพราะ" ...ใช่..ชื่อเพราะ ชื่อน่ารัก..แถมเจ้าของชื่อก็ยังน่ารักอีกต่างหาก.. "ว่าแต่น้องเดินไหวแน่นะ"

"อ้อ ไหวค่ะ สบายม๊ากมาก ฮี่..อะ..โอย"

"พี่ว่าเราท่าทางจะไม่ไหวนะเนี่ย" เสียงทุ้มดังหึ ๆ ในลำคอก่อนจะเอ่ยชวน "เอางี้.. ไปหาหมอกันดีกว่า แล้วก็เลยไปบ้านพี่ จะเลี้ยงขนมขอโทษด้วย.. ถือว่าไปดูร้านของเจ้าปั้นมันละกันนะครับ"

"หะ..เห้ะ!? ม..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไม่ได้ปวดร้ายแรงอะไรขนาดต้องหาหมอหรอกค่ะ เกรงใจพี่หาดทรายด้วย"

"ไม่ไปดูหน่อยหรอครับ เผื่อเป็นอะไรร้ายแรง" นัยน์ตาคมไล่สำรวจไปทั่วตัวของเด็กสาวที่ยืนก้มหน้างุด ๆ

"โอ๊ย สบายมากค่ะ หนูถึงอยู่แล้วฮะ ๆๆ" ท่าทางเบ่งกล้ามมันทำให้เขาต้องกลั้นยิ้ม "เดี๋ยวกลับบ้านไปค่อยทายาก็ได้ค่ะ" รอยยิ้มหวาน ๆ ที่ถูกส่งมาให้ทำให้เขานิ่งไปนิด.. คิ้วเข้มยกขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาพราว ๆ เสียงที่ถามเจือไปด้วยความขบขัน

"แปลว่าเราตกลงไปบ้านพี่?"

"งะ.. ก็..ก็พี่หาดทรายบอกว่าจะพาไปกินขนมที่ร้านของพี่ปั้นทราย.. อ่า แต่ดูไม่เหมาะสินะคะ แหะ ๆ.."

..หึ ๆ เขาจะทำทุกวิถีทางให้เด็กน้อยคนนี้หน้าแดงเรื่อเวลาอยู่กับเขาให้ได้.. หาดทรายลอบคิดในใจอย่างหมายมาดเมื่อเห็นพวงแก้มใสซับสีเลือดอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถือว่าไปเยี่ยมร้านของรุ่นพี่ไง" ชายหนุ่มอมยิ้มแล้วถามอีก "เคยชิมฝีมือเจ้าปั้นรึยัง.. อ้อ เดินไปคุยไปดีกว่านะครับ พี่เอารถมา" ร่างสูงเบี่ยงตัวให้เด็กสาวที่ยืนม้วนปลายผมตัวเองเล่นก้าวเดินไปก่อน

"เคยค่ะ อร่อยมาก ๆ"

"งั้นคราวนี้ก็คงได้ชิมจนเบื่อแหละ เพราะทั้งร้านน่ะฝีมือมัน" หาดทรายพูดยิ้ม ๆ เขานึกชอบในรอยยิ้มใส ๆ ตาหยี ๆ และเสียงหัวเราะของเด็กคนนี้ มันดู..สดใส

"โอ๊ย ไม่เบื่อหรอกค่ะ หนูชอบทานขนมมาก ให้ทานทุกวันวันละสามมื้อก็ได้นะคะ!"

"ฮะ ๆ ชอบกินอย่างงี้แล้วทำเป็นด้วยรึเปล่าครับ"

"เป็นสิคะ! ก็อย่างวันหยุดถ้าไม่ได้ออกไปไหนหนูก็อยู่กับบ้านทำขนมล่ะค่ะ ทำเองกินเอง แหะ ๆ" เสียงหัวเราะใส ๆ เรียกนัยน์ตาสีดำคู่คมให้หยุดมองเจ้าตัวที่กำลังเดินแกว่งกระเป๋านักเรียน เขาอมยิ้มนิด ๆ อย่างอารมณ์ดีพลางคอยสังเกตเป็นระยะ ๆ ด้วยกลัวว่าสาวน้อยตรงหน้าจะสะดุดอากาศแล้วล้มลงไป "จริงสิ หนูมีคุกกี้อยู่ห่อนึงล่ะค่ะ ทานมั้ยคะ?"

"ขอบคุณครับ แต่เดี๋ยวกินคุ้กกี้น้องไหมฟ้าคงอิ่มก่อน พี่ก็คงอิ่มก่อนด้วย.. เอาไว้ไปล้างผลาญขนมเจ้าปั้นดีกว่า"

"แหะ ๆ งั้นเอาตามที่พี่หาดทรายบอกก็ได้ค่ะ"

หาดทรายอมยิ้มเมื่อเห็นเธอปฏิบัติตามอย่างที่เขาบอก ร่างสูงเปิดประตูรถสีดำด้านคันเก่งให้เด็กสาวก้าวขึ้นไปนั่ง ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปทำหน้าทีสารถี

"ขอบคุณค่ะพี่หาดทราย"

ชายหนุ่มเพียงยิ้มรับคำขอบคุณพลางตรวดูความเรียบร้อยของเด็กสาวผมแกละข้าง ๆ ที่คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกไป เขาขับรถด้วยความเร็วระดับปกติที่เคยชิน.. แต่มันอาจจะไม่ปกติสำหรับคนอื่นเท่าไหร่ อย่างน้อยวันนี้ระไม่ติดจจึงทำให้เขาเผลอเหยียบคันเร่งมากขึ้นกว่าเดิม

นัยน์ตาสีดำเหลือบมองคนข้าง ๆ ก่อนจะฉายแววรู้ทัน เพราะเหมือนเด็กสาวตรงหน้าคงกำลังคิดวุ่นวายอยู่แน่ว่าจะชวนเขาคุยอะไรดี ..สงสัยหน้าที่ชวนคุยคงต้องเป็นเราสินะ.. เขาคิดในใจอย่างขำ ๆ พลางคิดหาเรื่องคุย

มือใหญ่เอื้อมไปเปิดเพลงเพื่อไม่ให้บนรถเงียบไปนัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาไม่ได้ขับรถคนเดียว แต่มีผู้โดยสารร่างเล็กนั่งมาด้วย

"พี่ขับรถเร็วไปรึเปล่าครับ"

"ไม่หรอกค่ะ หนูว่ากำลังดีนะคะ แหะ ๆ" หาดทรายมองนิ้วเรียวเล็กที่ม้วนปลายผมตัวเองเล่นแล้วลอบยิ้มอย่างขำ ๆ ..หึ ๆ ...

"เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ" คนทำหน้าที่เป็นสารถีเริ่มชวนคุย "บ้านน้องไหมฟ้าเปิดร้านเบเกอรี่เหรอครับ? หรือว่าเป็นร้านอาหาร"

"อ๋อ เปล่าค่ะ เป็นบ้านสนหมู่บ้านจัดสรรธรรมดา ๆ นี่แหละค่ะ ทำขนมนี่หนูทำเป็นงานอดิเรก คุณพ่อเป็นผู้จัดการในบริษัทค่ะ ส่วนคุณแม่เป็นผู้พิพากษา.. แต่จริง ๆ หนูก็เคยคิดอยากเปิดนะคะ แต่ตอนนี้คงไม่ไหว ฮะ ๆ"

"อ๋ออ ตอนนี้ยังเด็กอยู่นี่นะ แต่ไม่ผิดหรอกครับที่ฝันไว้" ริมฝีปากบางกระตุกยิ้ม "คนเรามีสิทธิ์ฝันกันได้ทุกคน แล้วอนาคตน้องไหมฟ้าจะเปิดร้านรึเปล่าครับ"

"อืม.. ยังไม่รู้เลยค่ะ อยากเปิดนะคะ แต่ก็อยากลองทำงานอย่างอื่นด้วยเหมือนกันน่ะค่ะ"

"ไม่ว่าคิดจะทำอะไรก็ขอให้ประสบความสำเร็จนะครับ" หาดทรายหันไปส่งยิ้มให้สาวน้อยข้างตัวก่อนจะหันกลับมาตั้งสมาธิกับการขับรถต่อ

"ขอบคุณค่ะ.. ว่าแต่พี่หาดทรายเรียนคณะอะไรเหรอคะ?"

"สถาปัตย์ครับ"

"เห...เก่งจัง แสดงว่าชอบวาดรูปสินะคะ"

"ก็..ชอบครับ วาดเล่นมาตั้งแต่เด็กน่ะนะ"

"หืมมม์ เขาบอกว่าคนชอบวาดรูปเป็นช่างจินตนาการค่ะ มีความละเอียดอ่อนด้วย" ทิชากรยิ้มจนตาหยี "ดีจังนะคะ พี่ชายหนูนี่วาดคนออกมาเหมือนไก่เลยค่ะ"

"พรืดดด ฮะ ๆ ๆ ขอโทษครับ" เสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ดังขึ้นอย่างคนกลั้นไม่อยู่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยคำขอโทษออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามันเสียมารยาท "ของอย่างนี้มันต้องใจรักแล้วก็ฝึกบ่อย ๆ น่ะครับ ก็เหมือนการทำขนมแหละ"

"ไม่เป็นไรค่ะ อื้อ.. ก็จริงนะคะ แต่ดูเหมือนพี่เขาจะล้มเลิกความคิดจะหัดวาดไปแล้วล่ะค่ะ หันไปทำวิจัยเคมีแทน เห็นแล้วปวดหัวค่ะ สูตรเคมีอะไรไม่รู้ยุ่บยับเลย ภาษาต่างดาววว" สีหน้าประหลาด ๆ ของเด็กสาวทำให้เขาต้องอมยิ้มอีกครั้ง

"ฮะ ๆ เรื่องเคมีนี่พี่ก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากกว่าที่เคยเรียนนะ ต้องยกให้เจ้าปั้นมัน" เขาพาดพิงไปยังน้องสาวก่อนจะเอ่ยถามเรื่องที่ตนเองรู้อยู่แล้ว.. เพียงแต่ว่าก็อยากรู้จากปากคนอื่น อีกอย่าง..เขาไม่รู้จะชวนสาวน้อยข้างตัวคุยเรื่องอะไรดี "ว่าแต่ ตอนอยู่โรงเรียนเจ้าปั้นมันเป็นยังไงบ้าง"

"พี่ปั้นทรายหรอคะ? ใจดีมาก ๆ ๆ ๆ เลยค่ะ อ่านโยน..อย่างเวลาหนูงงกับสูตรทำขนมพี่ปั้นทรายก็อธิบายให้ฟัง เหมือนมีพี่สาวเลยค่ะ"

"อ่อนโยน? ฮะ ๆ เจ้าปั้นมีโหมดนั้นด้วยเหรอเนี่ย" หาดทรายท้วงอย่งขำ ๆ นัยน์ตาสีดำสนิทลองมองสีหน้าของเด็กสาวข้างตัวไปด้วย เมื่อเห็นว่าเธอมีสีหน้าผ่อนคลายก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ "ใจดีนี่พอจะเข้าเค้าอยู่ แต่อ่อนโยนนี่..พอฟังจากปากคนอื่นแล้วฟังดูแปลก ๆ แฮะ ฮะ ๆ"

"อ่อนโยนออกค่ะ! จริง ๆ น้า.. หรือหนูรู้สึกแบบนี้คนเดียวหว่า.. แต่รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ นะคะ"

"เอ้า อ่อนโยนก็อ่อนโยน" เขารับคำแล้วเลี้ยงรถเข้าไปจอดบริเวณโรงรถของที่บ้านแล้วหันมาพูดยิ้ม ๆ "ถึงแล้วล่ะครับ" ร่างสูงลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ทิชากรลง

"อ้ะ ขอบคุณค่ะ" เธอคลี่ยิ้มหวานให้เขาก่อนจะหันไปมองรอบ ๆ อย่างถูกใจ "ว้าว..บ้านสวยจังค่ะ"

"ขอบคุณครับ" เขาเพียงแต่อมยิ้มรับคำชมโดยไม่ได้บอกว่าบริเวณบ้านเกือบทั้งหมดเป็นฝีมือเขา แม้จะมีเจ้าน้องสาวตัวดีช่วยอยู่นิดหน่อยก็เถอะ.. ร่างสูงเดินนำเด็กสาวไปบริเวณส่วนของหน้าบ้านที่เปิดเป็นร้าน

"น่าอยู่มากเลยค่ะ เหมือนในการ์ตูนเลย.. ว้าว..ร้านน่ารักจัง!"

"ปั้นมันจัดน่ะ เจ้าตัวได้ยินคงลอย ฮะ ๆ" ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอพร้อมกับเปิดประตูแล้วเบี่ยงตัวให้คนตัวเล็กเดินเข้าไปก่อน

"จริงเหรอคะ สมเป็นพี่ปั้นทรายเลย อะ..ขอรบกวนหน่อยนะค้า"

"อ้าว หาด..พาสาวที่ไหนมาเนี่ย" หญิงสาวผู้เป็นมารดาของหาดทรายเอ่ยทักพลางหันไปยิ้มให้กับเด็กสาวข้างตัวเขา "สวัสดีจ้ะ"

"สวัสดีครับแม่" มือใหญ่ยกขึ้นพนมอย่างถูกต้องตามแบบฉบับบการไหว้ที่ดีก่อน